Een team ontstaat niet doordat mensen aan dezelfde tafel zitten. Een team ontstaat pas als mensen echt instappen op hun plek in het geheel.

In de beweging naar voren, willen we soms ergens vanaf. Wat als we juist daar ruimte voor maken? Want de beweging van ge-bonden, naar ver-bonden begint precies daar.

Niemand is persoonlijk schuldig, maar iedereen is wel verantwoordelijk. Net even anders.

Als iedereen af en toe ‘degene is die’, hoeft niemand het nog alleen te dragen.

In veel teams is spanning iets dat zo snel mogelijk opgelost moet worden. We bewegen weg van ongemak, vullen stiltes op, versnellen en gaan naar oplossingen. Alleen: daarmee verdwijnt het echte gesprek vaak onder tafel.

Wat als het gedrag eigenlijk een richtingaanwijzer is? Een signaal dat er iets in het grotere geheel aandacht vraagt.

In teams zien we vaak dat gedoe tussen twee mensen, meer is dan alleen een persoonlijke frictie. Het raakt de hele groep. Waarom? En wat zijn manieren om er met elkaar uit te komen?

Over wat een ervaring in een ijsbad en de overleefstand in teams met elkaar te maken bleken te hebben.

Het hele team valt stil. De spanning in de ruimte is voelbaar. Sommigen staren naar de grond, anderen maken kort oogcontact met een collega, enkele teamleden kijken verwachtingsvol naar mij met een blik van ‘doe iets’. Een minuut geleden zei één van de teamleden dat het hier niet veilig genoeg voelt om je uit te spreken.