Lidmaatschap vraagt een deel van je autonomie opgeven

Veel directieteams bestaan uit leiders die vooral lid zijn van hun eigen afdeling.

En dat is niet vreemd. Ze hebben de plek van leider omdat ze daar goed in zijn: richting geven, besluiten nemen en verantwoordelijkheid dragen.


Veel directieteams functioneren ook prima zonder echt een team te zijn.

De directeuren zijn competent, werken hard en behalen resultaten. De optelsom van alle individuele inspanningen is vaak voldoende.

Totdat dat niet meer zo is. En de context om iets anders vraagt.

Niet nóg betere individuele prestaties, maar een team dat gezamenlijk verantwoordelijkheid neemt voor het geheel.


Onlangs werkte ik met een directieteam dat precies op dat punt stond.

Op papier was iedereen het eens. In de vergaderingen werd gesproken over de gezamenlijke opdracht. Maar in het gedrag gebeurde iets anders. Zodra het spannend werd, trok iedereen weer terug naar het eigen domein.

Logisch eigenlijk.

In groepen brengen we vaak eerst onze eigen belangen, verantwoordelijkheden en behoeften mee. Zeker als we leidinggeven aan een organisatieonderdeel waarvoor we dagelijks worden aangesproken.

We zijn vooral leider van een deel, maar geen lid van het geheel.


Systemisch gezien is dat een bekend fenomeen.

Echt lid worden vraagt namelijk dat je een deel van je autonomie opgeeft. En dat heeft een prijs.

In je eigen deel heb je invloed, overzicht en snelheid. Je kunt besluiten nemen en koers bepalen. In het grotere geheel moet je afstemmen, rekening houden met anderen en soms iets loslaten wat voor jouw afdeling goed zou zijn.


De verborgen winst van niet volledig instappen? Je houdt de regie over je eigen stukje.

Pas toen dit directieteam onderkende wat het werkelijk betekende om lid te worden van het geheel, verschoof er iets.

De loyaliteit aan de eigen afdeling bleek groot. Instappen betekende dus ook iets achterlaten.

Daar ontstond een belangrijk onderscheid. De afdeling is waar ik leider ben. Het directieteam is waar ik lid ben.

Vanaf dat moment veranderde de vraag.

Niet langer: "Wat heeft mijn afdeling nodig?"

Maar: "Wat vraagt de gezamenlijke opgave van mij?"


Een team ontstaat niet doordat mensen aan dezelfde tafel zitten.

Een team ontstaat pas als mensen echt instappen op hun plek in het geheel.

In de beweging naar voren, willen we soms ergens vanaf. Wat als we juist daar ruimte voor maken?
16 juni 2026
In de beweging naar voren, willen we soms ergens vanaf. Wat als we juist daar ruimte voor maken? Want de beweging van ge-bonden, naar ver-bonden begint precies daar.
Niemand is persoonlijk schuldig, maar iedereen is wel verantwoordelijk. Net even anders.
17 mei 2026
Niemand is persoonlijk schuldig, maar iedereen is wel verantwoordelijk. Net even anders.
Systeemdenken, systemisch werk, teambegeleiding
3 mei 2026
Als iedereen af en toe ‘degene is die’, hoeft niemand het nog alleen te dragen.
4 april 2026
In veel teams is spanning iets dat zo snel mogelijk opgelost moet worden. We bewegen weg van ongemak, vullen stiltes op, versnellen en gaan naar oplossingen. Alleen: daarmee verdwijnt het echte gesprek vaak onder tafel.
20 maart 2026
Wat als het gedrag eigenlijk een richtingaanwijzer is? Een signaal dat er iets in het grotere geheel aandacht vraagt.
23 maart 2025
In teams zien we vaak dat gedoe tussen twee mensen, meer is dan alleen een persoonlijke frictie. Het raakt de hele groep. Waarom? En wat zijn manieren om er met elkaar uit te komen?
1 oktober 2024
Over wat een ervaring in een ijsbad en de overleefstand in teams met elkaar te maken bleken te hebben.
18 juli 2024
Het hele team valt stil. De spanning in de ruimte is voelbaar. Sommigen staren naar de grond, anderen maken kort oogcontact met een collega, enkele teamleden kijken verwachtingsvol naar mij met een blik van ‘doe iets’. Een minuut geleden zei één van de teamleden dat het hier niet veilig genoeg voelt om je uit te spreken.
24 april 2024
Oké, komt ‘ie: ik zit dus in een vrouwengroep. Afhankelijk van mijn publiek introduceer ik dat als: een supervisiegroep met vrouwelijke begeleiders en coaches. Tot: een vrouwencirkel die Professional Sisterhood heet. Het is trouwens allebei waar. Bottom line doet eigenlijk maar één ding ertoe: ik ben lid.
15 april 2024
Samen met zijn compagnon heeft hij een bedrijf opgericht. Het is succesvol en groeit, maar hij heeft het gevoel dat hij ergens nog steeds op de tweede plek zit. Hij snapt het niet. Want ze zijn allebei eigenaar en hebben de taken en verantwoordelijkheden helder verdeeld. Maar toch wringt er iets…
6 april 2024
“Ik heb in de afgelopen jaren van alles geprobeerd, maar er blijven voelbare en zichtbare patronen terugkeren. Het zou mij een groot goed zijn als er een gezonde organisatie staat en dat we als MT echt gaan samenwerken en elkaar vertrouwen.”
6 april 2024
Over dat wond en wonder onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dat buigen voor wat er is, vrijheid en ruimte kan geven.