De MT-leden die ik begeleidde werden er helemaal gek van. Elke kritische opmerking, elke verbetersuggestie of ingewikkelde vraag voelde als een breekpunt. Ze stonden op het punt op te geven. Misschien is het toch beter afscheid te nemen….

De vraag die ik dan wel eens krijg is: “moeten we de ‘rotte appel’ niet gewoon eruit halen?”.
Meestal is dat niet de oplossing. Het gedrag komt op een andere plek, in een andere vorm vrolijk terug. 

Wat als het gedrag eigenlijk een richtingaanwijzer is? Een signaal dat er iets in het grotere geheel aandacht vraagt. In dit MT bleek die ‘lastige’ collega, onbewust, aandacht te vragen voor iets anders. Op de laag erboven bleek spanning te zijn rondom een besluit dat niet gedragen werd. Pas toen we dat samen konden zien en erkennen, ontstond beweging. Deze persoon hoefde letterlijk en figuurlijk niet meer zo hard te werken.

Lastig gedrag kan naar verschillende fenomenen verwijzen. Ik maak ook wel mee dat er twee personen of groepjes in een team botsen. En dat dit patroon zich herhaalt, ook als er op die plekken allang nieuwe personen werken. Soms het helpt dan om uit te zoomen en te verkennen wat er in de organisatie nu eigenlijk steeds tegenover elkaar staat. Twee krachten, botsende visies, onopgeloste conflicten. Dan is het mogelijk dat er iets in teams wordt uitgevochten, wat groter is dan zijzelf.

En: please try this at home.
Toen één van onze kinderen een periode dwarslag, stond ik stil bij de vraag wat er in ons gezin speelde, waardoor ons kind zich zo gedroeg. Wat wil het eigenlijk zichtbaar maken? Soms is het even zoeken en soms gaat het zelfs over generaties heen.

Probeer het maar eens. Wat als je lastig gedrag niet ziet als obstakel wat opgelost moet worden, maar als richtingaanwijzer? Welke boodschap over het grotere geheel zou het je willen geven? Wie weet zie en doe je iets anders.